வல்வைப் படுகொலைகள் – 30ம் ஆண்டு நினைவு தினம் ( 02.08.2019 ) !!

வல்வைப் படுகொலைகள் ! -மனைவியைப் பிணமாகத் தேடிய கணவனும்,கணவனை பிணமாகத் தேடிய மனைவியும்..சோகத்தையும் சொத்துகளையும் இழந்த நாட்கள் அவை! -அமைதிப் படையின் அட்டூழியங்கள்!- –

போராட்ட காலத்தில் சில நினைவில் இருந்து அழியாத நினைவுகள்!– மு.வே.யோகேஸ்வரன்

எமது மண்ணை ஆக்கிரமித்திருந்த இந்தியப் படை,அமைதிப் படை என்னும் முத்திரையைக் குத்திக் கொண்டு ஈழத்தில் புரிந்த அட்டகாசங்கள் ஒன்றா இரண்டா?..எண்ண முடியாது..
அமைதிப் படை என்பது தமிழர்களை அழிக்கும் படையாகி,தம் முகாம்களில் இருந்து வெளியேறி,அங்குலம் அங்குலமாக சோதனை என்னும் பெயரில் மக்களை கொன்று குவித்த வரலாறும்,அவர்களின் சொத்துகளைச் சூறையாடிய வரலாறும்,எமது பெண்களை வகை தொகையின்றி பாலியல் வன்முறைக்கு உட்படுத்தி சீரழித்த வரலாறும்,

தமிழனின் நினைவுப் பெட்டகத்தில் இருந்து ஒருபோதும் அழிந்து விடாது!

ஆம் ..அமைதிப் படையின் அட்டகாசங்களை தட்டிக் கேட்டவர்கள் புலிகள்தான் .முகாம்களில் இருந்து வெளியேறிய படைகள் மீது நிலக் கண்ணி வெடிகளை வைத்தும்,நேரடிச் சமரில் ஈட்பட்டும்,.அமைதிப் படைக்கு பதிலடி கொடுத்தார்கள் புலிகள்..அப்படித்தான் வல்வையிலும் அன்று நடந்தது.எமது மக்களை சீரழிக்க வெளியேறிய படையினர்மீது எதிர்த் தாக்குதல் நடாத்தினர்.
அது நடந்தது 1989 ஆம் ஆண்டில்..அதில் 9 சீக்கிய இராணுவத்தினர் கொல்லப் பட்டனர்.அதற்குப் பதிலடி கொடுக்கும் நோக்கில் வல்வையில் அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக முளைத்திருந்த அமைதிப் படை முகாம்களில் இருந்து,வல்வையைச் சுற்றியிருந்த கிராமங்களில், சாச் சங்குகள் ஊதப் பட்டன..
சாச் சங்குகள் என்றால் அநேகம் பேருக்கு தெரியாமல் இருக்கலாம்,தமிழர் வாழும் நாடுகளில் சாச் சங்கு என்பது இயற்கையாக செத்த ஒருவர் பற்றிய அறிவிப்பை,அந்தக் காலத்தில் மட்டுமன்றி, இன்றும் தமிழ் நாட்டில் உள்ள சில கிராமங்களில் பொது மக்களுக்கு சங்கை ஊதியவாறு ஒருவன் வீதி வீதியாக சென்று அறிவிப்பான் .அதுவே சாச் சங்கு என்று அழைக்கப் படும்!


ஆனால்,அமைதிப் படையின் சாச் சங்குக்கு ஓர் தனி மவுசு உண்டு..

அமைதிப் படை நிலை கொண்டிருந்த பகுதிகளில் உள்ள ,முகாம்களில் குறிப்பிட்ட தரம் உள்ள கப்டனோ,அல்லது அதற்கும் மேலான ஒருவரோ,தாமாகவே சில பிரதேசங்களை உள்ளடக்கிய ஊர்களில் உள்ள மக்களுக்கு ஊரடங்கு உத்தரவு,போடுவார்கள்.அமைதிப் படையின் வாகனங்கள் அதை ஊரின் முக்கிய பகுதிகளுக்குச் சென்று அறிவிக்கும்..


இந்திய அரசின் எழுதப் படாத தர்பார்களை மன்னர் காலத்தில்தான் அமுல் படுத்தினார்கள் என்பது தெரியும்.ஆனால், ஈழத்தில் தமிழர்களின் தலைகளை எடுக்கும் நிகழ்வுக்கு,தமிழ்ப் பெண்களின் மானத்தை சிதைக்கும் நிகழ்வுக்கு , ஆயத்தமாக புறப்பட்டுச் செல்லும் நிகழ்வுக்கு பெயர்தான் ஊரடங்கு உத்தரவு! அப்படித்தான் அன்று மூன்று நாட்கள் ,அதாவது ஆவணி மாதம்,1989 இல், 2,3,4 ஆகிய
திகதிகளில்,வல்வையில் உள்ள அமைதிப் படை முகாம்களான,பொலிகண்டி,ஊரிக்காடு முகாம்களில் இருந்து எம தூதுவர்கள்,பாசக் கயிறுகளுடன் உயிர் எடுப்பு நடவடிக்கைக்கு புறப்பட்டனர்.

கப்டன் கோபால கிருஷ்ண மேனன், கப்டன் கபூர் , ஆகியோரின் தலைமையில் இரு குழுக்கள் வீடு வீடாகச் சென்று அந்த சாச் சங்குகளை ஊதினர்..யாருக்கு தெரியும் இது உலகில்?..எந்த ஊடகமாவது அப்போது இவைகளை வெளியிடும் நிலையிலா ஈழத்திலோ அல்லது இந்தியாவிலோ இருந்தன?ஒரேயொரு ஊடகம்தான் முதன் முதலில் இந்த வல்வைச் சாச் சங்கு விடயத்தை உலகுக்கு ஊதிக் காட்டியது.அதைத் தொடர்ந்து வேறு ஒருசில வெளிநாட்டு ஊடகங்கள் மட்டும் ,அதை வெளிப்படுத்தின.அதில் ஒன்றுதான் லண்டன் பைனான்சியல் டைம்ஸ்’ ஆகும்.


இல்லையெனில் அந்த சோக நிகழ்வுகள், அமைதிப் படையின் அட்டூழியங்கள் காற்றோடு கரைந்து போயிருக்கும்- கடலோளோடு அமிழ்ந்து போயிருக்கும்.ஆம்..மூன்று நாட்கள் மக்களை வெளியில் செல்லாதவாறு முடக்கிவிட்டு,சக்கரவர்த்தி ராஜீவ் மன்னரின், வீரப் படைகள் புரிந்த அட்டூழியங்களை கீழே படியுங்கள்!


(1) மாணவர்கள், பெண்கள்,முதியோர் உட்பட 63 வல்வை மக்கள் அமைதிப் படையால் கூரிய கத்திகளால்.வெட்டியும்,துப்பாக்கிகளால் சுட்டும் கொல்லப் பட்டிருந்தனர்..பலர் உயிரோடு கொழுத்தப் பட்டிருந்தனர் என்பது குறிப்பிடத் தக்கது!
(2)–சுமார் 15 கு மேற்பட்ட திருமணமான பெண்கள் பாலியல் வன்முறைக்கு உட்படுத்தப் பட்டிருந்தனர்.
(3)–50 கு மேற்பட்ட இளம் பெண்கள் மான பங்கப் படுத்தப் பட்டிருந்தனர்.
(4)–நூற்றுக் கணக்கானோர் படுகாயம் அடைந்திருந்தனர்.
(5)–நூற்றுக் கணக்கான பொது மக்களின் வீடுகள் எரிக்கப் பட்டிருந்தன..
(6)–40 கு மேற்பட்ட கடைகள் எரித்துச் சூறையாடப் பட்டிருந்தன.
(6)–150 கு மேற்பட்ட மீன்பிடிப் படகுகள் அழிக்கப் பட்டிருந்தன.
(7)–பொது மக்களின் உடைமைகளான தொலைக் காட்சிப் பெட்டிகள் ,டெக்குகள் ,மற்றும் விலை மதிக்க முடியாத உடைமைகள்,பணம், நகை என்பன அமைதிப் படையால் கொள்ளை அடிக்கப் பட்டிருந்தன.
(8)–வடமராச்சியின் சிறந்த நூலகங்களில் ஒன்றான வல்வை பொது நூலகம் எரித்து சாம்பராக்கப் பட்டிருந்தது.அதில் இருந்த 1000 கணக்கான நூல்கள் அந்தச் சாம்பரில் மிதந்தன.அந்த நூலகத்தில் மாட்டப் பட்டிருந்த காந்தி,நேதாஜி,இந்திராகாந்திபோன்றவர்களும், கொழுத்தப் பட்டவர்களில் அடங்குவர் என்பது குறிப்பிடத் தக்கது.


அட காந்தியை,நேதாஜி சுபாஷ் சந்திரபோசைக் கூட மதிக்காத அக்கிரமக் காரர்கள் அமைதிப் படையில் இருந்திருக்கிறார்கள் என்பதைக் கேட்டு ஏன் ஒவ்வொரு இந்தியனும் அப்போது தற்கொலை செய்யவில்லை? என்பது எனக்குத் தெரியவில்லை..

எங்கு பார்த்தாலும் சடலங்கள்,அழிவுகள்,நெருப்புச் சுவாலைகள்,என்று மூன்று நாட்களுக்கு பின்னர் ஊர் திரும்பிய வல்வை மக்கள் ஒப்பாரி வைத்துக் கதறினர் .நிலத்தில் விழுந்து புரண்டனர்.விம்மினர் ..தேம்பினர் ..உறவுகளின் உடலங்களைத் தேடி உயிரோடு இருந்த ஜீவன்கள் தெருத் தெருவாய் அலைந்தன.கணவனின் உடலைத் தேடி மனைவியும்,மனைவியின் உடலைத் தேடி கணவனும், பிள்ளைகளின் உடல்களைத் தேடி பெற்றோரும் கதறிக் கதறி அழுத காட்சியை அப்போது கடற் குருவிகள் மடுமே அங்கு படம் பிடித்தன..அவற்றுக்கு வாய் இருந்தால் பக்கம் பக்கமாக அந்தச் சோக நிகழ்வுகளை எடுத்துச் சொல்லியிருக்கும்.


ஆம்..’வல்வைப் படுகொலைகள்’ இந்திய அமைதிப் படையால், தமிழர்களின் முதுகுகளில்,முதுகு எலும்புகளில் பொறிக்கப் பட்ட பாசிச முத்திரை ஆகும்..அன்று வாழ்ந்த தமிழ் இனமும் ,இன்று வாழும் தமிழ் இனமும்,எதிர் கால தமிழ் இனமும், என்றும் மறக்க முடியாத-மறக்க கூடாத சோக கீதங்கள் அவை!

வல்வை படுகொலையும், 30 வருடங்களின் பின் பாதிக்கப்பட்டவர் ஒருவரின் நினைவு பதிவும்.

வல்வெட்டித்துறையில் இந்திய இராணுவம் புரிந்த அட்டுழியங்கள்!!!

1989 ம் ஆண்டு ஓகஸ்ட் 2 ஆம் திகதி வல்வெட்டித்துறையில் இருக்கும் ஊரிக்காடு, பொலிகண்டி இராணுவ முகாம்களிலிருந்து புலிகளை அழிக்கும் நோக்குடன் புறப்பட்ட இந்திய படைகள் அப்பாவி மக்கள் மீது தனது வெறியாட்டத்தினை வழமை போல தொடங்கியது.

ஒகஸ்ட் 2 ஆம் திகதி இச் சம்பவம் நடைபெற 3, 4 திகதிகளில் வல்வெட்டித்துறையிலும் அதைச் சூழ உள்ள பகுதிகளிலும் ஊரடங்கு சட்டத்தினை பிரகடனப்படுத்திவிட்டு வெறியாட்டம் ஆடினர். யாருமே வல்வெட்டிதுறைக்குள் போகவே, அங்கிருந்து தப்பி வரவோ முடியவில்லை. வெறியாட்டம் முடிந்து இந்திய இராணுவம் முகாம்களுக்கு திரும்பிய பின் வல்வெட்டித்துறைக்கு சென்று பார்த்தவர்களால் நடைபெற்ற கொடூரங்களை ஜீரணிக்க முடியவில்லை.

63 பொதுமக்கள் சுட்டும், வெட்டியும், எரித்தும் கொல்லப்பட்டிருந்தனர். இதில் பலர் நிலத்தில் கிடத்தி முதுகில் சுடப்பட்டிருந்தனர். ஆண், பெண், முதியோர் வேறுபாடு இன்றி.

100 பேர் அளவில் காயமடைந்திருந்தனர்.

123 வீடுகள் முற்றாக எரிக்கப்பட்டு நாசமாக்கப்பட்டன.

45 கடைகள் சூறையாடப்பட்டு தீயிடப்பட்டன.

வல்வை சனசமூக நிலையம் (நூலகம்) தீயிடப்பட்டிருந்தது, பல ஆயிரக்கணக்கான நூல்கள். தளபாடங்கள் கொழுத்தப்பட்டிருந்ததுடன் நூலகத்தில் இருந்த காந்தி, நேரு, நேதாஜி, இந்திராகாந்தி போன்ற தலைவர்களின் படங்கள் கூட நொருக்கப்பட்டு தீயிடப்ப்ட்டு இருந்தன.

176 மீன்பிடி வள்ளங்கள் எரிக்கப்பட்டன.

எங்கும் சடலங்கள், அவல ஓலங்கள், தீக்கொழுந்துகள், காயமடைந்த, கொல்லப்பட்ட உறவினர்களின் அவலக்குரல்கள். காலங்கள் பல சென்றாலும் இன்றும் வல்வெட்டிதுறை மக்களின் மனங்களில் ரண வடுவாக அச்சம்பவம் இருந்து வருகிறது. ஒரே குடும்பத்தில் 3 பேர் கூட கொல்லப்பட்டிருந்தனர்.

வல்வெட்டிதுறையில் நடைபெற்ற இக்கோர தாண்டவம் பற்றி எந்த ஒரு இந்திய ஊடகமும் செய்தி வெளியிடவில்லை. இன்று கூட எத்தனை இந்தியருக்கு இது பற்றி தெரியும் என்பது கேள்விக் குறியே?

முதன் முதலாக லண்டனில் இருந்து வெளிவரும் FINANCIAL TIMES இன் டெல்லி நிருபர் DAVID HOUSEGO நேரில் சென்று பார்த்த பின்பே FINANCIAL TIMES இன் 17.08.89 இதழில் இச்செய்தி வந்தது.

அதன் பின்னரே லண்டனில் இருந்து வெளிவரும் TELEGRAPH பத்திரிகையும் 13.08.89 இல் இச் செய்தியைப் பிரசுரித்திருந்தது. 24.08.89 லேயே இந்தியாவில் இருந்து வெளிவரும் INDIAN EXPRESS பத்திரிகை செய்தி வெளியிட்டிருந்தது. இந்திய அரசானது திட்டமிட்டே இச் செய்திகளை இந்தியாவில் இருட்டடிப்பு செய்தது இதற்கு இந்திய பத்திரிகைகள், பிற ஊடகங்கள் யாவும் துணை போயிருந்தன. தமிழர் எனும் காரணத்தினால் இந்திய அரசோ, இலங்கை அரசோ இவர்களுக்கு நீதி வழங்க முன்வரவில்லை.

வல்வெட்டித்துறை மட்டுமல்ல ஈழத்தின் ஒவ்வொரு பகுதியும் ஒவ்வொரு குடிமகனும் இந்திய இராணுவம் புரிந்த கொலைகள், கொள்ளைகள், பாலியல் கொடுமைகள், சித்திரவதைகள், வீடழிப்பு, சொத்தழிப்பு போன்றவற்றை சந்தித்தே இருக்கின்றனர். உண்மை சிலருக்கு சுடலாம் ஆனால் இவை என்றும் மறைந்துவிடாது மக்களின் மனங்களில் இருந்தும், வரலாற்றின் பக்கங்களில் இருந்தும்.! இது பற்றி வல்வை படுகொலை எனும் நூல் ஆங்கிலத்திலும் தமிழிலும் வெளிவந்து அவனபடுத்தப்பட்டது குறிபிடக்தக்கது.

இது பற்றி இதில் பாதிக்கப்பட்டவர்களில் ஒருவரான கனடாவிலிருந்து சேது மாதவன் அவர்கள் தனது சமுக வலைத்தளத்தில் 26 வருடங்களின் பின் இன்று இவ்வாறு எழுதியுள்ளார்.

வல்வை படுகொலைகள் நடந்து வருடங்கள் 26 ஓடிவிட்டன. அந்த பயங்கர நாட்களின் பல நிகழ்வுகள் இப்பொழுதும் என்நெஞ்சில் நிற்கின்றன. கலாதேவன், பாபு ஆட்கள் வீட்டில் நின்றபோது தாக்குதல் நடக்கப் போவதாகவும் உடனே வீட்டை விட்டு ஒடுமாறும் கூறிய அவர்கள் எதிர்வீட்டுத் தம்பி தரா ( இப்பொழுது மருத்துவர் சிவபாலன் ) . அந்த அவசர கணத்தில் கலாதேவன் அண்ணா வீட்டார் வீட்டை விட்டு வெளிக்கிடும் முன்னே ஆரம்பித்த யுத்தம். பயத்தில் அவர்களுக்கு உதவாது விட்டுவிட்டு ஓடிய என் கோழைத்தனம். அன்று மினி சினிமா செல்லவிருந்து கடைசி நேரத்தில் மனதை மாத்தி அதற்குப் போகாத நானும் கித்துளும். ஓடு ஓடு என்று ஓடி இன்பருட்டி கிராமத்தில் ஓடும் வழியில் சந்தித்த நண்பர்களுடன் தங்கியது. வழியில் திக்கத்தில் கண்ட புலிகளின் தாக்குதல் அணியினர். கூட ஓடிவந்த நண்பனை துப்பாக்கிக் காயத்துடன் வைத்திய சாலையில் விட்டுவிட்டு ஓடிவந்து வழியில் எங்களுடன் இணைந்த நவநீதன். வேறு வழியில் ஓடி வல்வெட்டியில் புகலிடம் அடைந்திருந்த வேளையில் மட்டுமட்டாக உயிர் தப்பிய என் குடும்பத்தினர்.சந்தியில் இந்தியன் Army விட்டுவிட்டுப்போன உடல்களில் தனது கணவனினது உடலும் இருக்குமோ எனத் தேடிய சிதம்பரநாதன் teacher. அவருடன் சேர்ந்து ஒவ்வொரு உடலாக செக் பண்ணிய என் அம்மா. இவ்வாறு பல சம்பவங்கள் மனதில் நிற்கின்றன.

எல்லாம் முடிந்தபின்னால் பார்த்த பொழுது எம் நண்பர்கள் உறவினர்கள் பலர் எம்மை விட்டுப் போய்விட்டதை அறிந்து கொண்டோம். மதி, செல்வானந்த வேல், ரவி அண்ணா, சங்கர் அண்ணா, புஸ்பா அண்ணாவின் அம்மா, அவரது சகோதரன், ராதன் அண்ணாவின் அப்பா அவரது அண்ணா என பட்டியல் நீண்டு கொண்டே சென்றது. மயிரிழையில் உயிர் தப்பிய பலரது கதைகளும் ஒவ்வொன்றாக எம்மை வந்தடைந்தன. அதை நினைக்கும் பொழுது 26 வருடங்களின் பின்பும் என் உடல் மெல்ல நடுங்குகிறது.

இதன் மூலம் அந்த ஆபத்தான தருணங்களில் எமக்கு அதரவு அளித்து எம்மைப் பாது காத்த வல்வெட்டி, கம்பர்மலை, இமையாணன், திக்கம், பொலிகண்டி, இன்பருட்டி, தொண்டைமானாறு , உடுப்பிட்டி, மயிலியதனை, காட்டுப்புலம், நெல்லியடி, கரணவாய், வதிரி, மந்திகை, பருத்தித்துறை, சக்கோட்டை ஆகிய ஊர்களைச் சேர்ந்த அன்புள்ளம் மிக்க மக்களுக்கு வல்வெட்டித்துறை மக்கள் சார்பாக நன்றி கூறுகிறேன்.

அன்று உயிர் நீத்த எம்மக்கள் அனைவருக்கும் எமது கண்ணீர் அஞ்சலிகள்.

அன்றைய தினத்தில் உயிர் நீத்த இந்திய இராணுவ வீரர்களுக்காக அவர்களது உறவுகளும் இன்றும் அழுது கொண்டிருப்பார்கள் எனும் யதார்த்தம் நெஞ்சை நெருடுகிறது. யுத்தம் ஏற்படுத்தும் வடுக்கள் எப்பொழுதும் ஆழமானவை.

Updated: August 2, 2019 — 7:39 am

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *